nie ma z czego się cieszyć

...czyli o wyższości imienin nad urodzinami, zwodniczej i nieprawdziwej. jeżeli serio traktujesz ideę reinkarnacji (czemu nie - pomysł równie absurdalny, jak pójście do nieba, czy zniknięcie na zawsze), powinnaś w dniu swoich urodzin ubrać się na czarno i smętnie sączyć martini, słuchając bluesa przez całą noc. niezależnie od cyferki, bo nie o starzenie tu idzie, tylko o żenujący fakt ponownych narodzin, który jest twoją osobistą porażką, oby to się więcej nie powtórzyło, co za pech. równie stosowne będzie urządzenie imprezy w rocznicę powstania, albo zatonięcia Titanica - choć tu możesz mieć przynajmniej nadzieję, że kilkoro nie wróciło. zdecydowanie rozsądniej jest dostawać prezenty na imieniny, bo imię to jakby nie było twoja nazwa, marka i numer serii twojego ja, dzięki którym mniej więcej orientujesz się o czym mowa, kiedy myślisz o sobie. tu jednak pojawia się problem - niektórzy bowiem powiadają, że ja jest iluzją, zatem twoje imię może okazać się zgrabną nazwą czegoś, czego nie ma, jak zegarek Louisa Vuitona, czy (co gorsza) woda toaletowa Pumy. w ten sposób możesz powrócić do sączenia Martini (marka smętnie prawdziwa) i rozważania natury swego umysłu, który, jak wiadomo, jest pustką, czyli przestrzenią, w której rzeczy po prostu się dzieją.